Bülent Akyürek abi, artık katıldığı programlardan düşük de olsa, standart bir ücret alacağını ilan etmiş. İlginç olan Bülent abinin bunu söylemesi değil, şimdiye kadar ücretsiz olarak katıldığı programlarda ev sahipliği yapanların bunu söyletmeleri… Biraz böyle bir şey var. Konuk gelip birkaç gününü ayırıp döndüğünde, yeterince kurnaz biri değilse, eve eli boş dönüyor, hatta belki cepten de yemek zorunda kalıyor. Ki, Bülent abinin cepten yiyecek kadar büyük cepli biri olmadığı belli.

Ama her zaman bu işler böyle işlemiyor. Bülent abinin durumunu vesile ederek, (özellikle hocalar üzerinden) bu işlerin aslında bizim piyasada nasıl işlediğini size anlatayım. Cebimdekileri dökeyim biraz.

Bizim camiada organizasyonlara katılan iki tip hoca vardır. Eğer uygun durum hâsıl olmuşsa bu hoca kelimesini, aktivist, konuk, yazar, şair vs. diye değiştirebilirsiniz. Bu hocaların ilki işini “Allah rızası” bilinciyle yapar. İlk başta para talep etmez. Zarf içinde verilen şeylerle yetinir. Her ne kadar açıkça para talep edilmese de bir programdan sonra zarf alamayan her konuk biraz içerlenir. Zamanla programlar masraflı olmaya başlayınca bunu bir standarda oturtmak gerektiği neticesine varılır. İlk önce bir fiyat belirlenir. Bu her zaman düşük bir fiyattır. Ama parayı kim isteyecektir? Arada para olmadan önce hocamız programları kendi ayarlayabilirdi, ama artık bu mümkün olmaz. Artık parayı ve iş koşullarını konuşacak birine ihtiyaç vardır. Bu noktadan sonra icra edilen şeyin adı iş’tir. Menajer tutulur. Görevlendirilen bu eleman, program talep eden tarafla iletişimi sağlar. Hoca adına konuşur ve bir takvim çıkarır. Hocanın ücretine menajerin maaşı da eklenmiştir. Ama tüm bunlar hocanın can sıkıntısını gidermez. Çünkü istenen ücret düşüktür. Herhangi bir köy derneği iki bin lira denkleştirip hocayı programa çağırır, lahmacun yenirken bir yandan da hoca dinlenir, otel ayarlanmamıştır “hocam bize gidelim” denir, hoca sessiz sakin “bize” gelir, içinden “yok aga bu böyle olmayacak” der ve program için gittiği bir şehirde tanımadığı bir evde yer yatağında yatarken kararını verir: bu işi yoluna koyacam!

Bu noktaya kadar hala “Allah rızası” fikrinden sapılmamış olabilir. Ama işi biraz daha profesyonel hale getirmek konusunda kesin karar verilmiştir. Çünkü bodrum katındaki bir düğün salonunda konuşma yapmak berbat bir durumdur. “ben buna layık mıyım lan”dır, falandır filandır. Güzel ve temiz olan, en garantisi, televizyonda olmaktır aslında. Zaten yavaş yavaş teklifler gelmeye başlamıştır. Menajerin götüne bir tekme konur ve kelli felli bir organizasyon şirketi ile anlaşmaya varılır. Organizasyon şirketi bu vaizi bir markaya dönüştürmek konusunda maharetlidir. Üç ayların faziletini anlatan amca bir yıl sonra üç aylarda daha fazla kazanmaya başladığını çok belirgin bir şekilde görür. Üç ayların fazileti’nin yanına bir de “bereketi” kelimesini ekleyerek bu terkibi zenginleştirir: Üç ayların fazileti ve bereketi… …yazının devamını okumak için tıklayın.