Boşnak şarkıları hep içli, hep derin olur. O toprakların derdi kederi, o insanların acıları gün yüzüne çıkmaz, o insanlar oturup sızlanamaz, güçlüdürler. Ama acıyı ve derinliği şarkılarında yakalamak mümkündür, onların kendileri gibi şarkıları da güçlüdür.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
(Zehra ablaya teşekkürler)
En sonunda, odanın öbür ucundaki saksı da devrilmişti, adam hırıltıyla nefes alıp verirken pencere de hızla kapanmış, camları dökülmüştü gürültüyle. Uzak doğu yapımı pembe bir filmin içine zorla çekip sürülmüştü. Asma bir köprünün üstünde, bir elinde armut bir elinde samuray kılıcı ve mavi pijamalarıyla kalakalmıştı. Altında akan balık nehrinin serin balıklarında yerliler su arıyorlardı, yakaladıkları balıkların karnını deşerek. Karada ise köstebekler tanışmak için insan arıyordu toprağı eşeleyerek. Set ekibi fotografik olsun diye gökten kızıl yapraklar yağdırıyordu.. kızıl yapraklar, güller, yay bacaklı çekirgeler.
Adam yeniden nefes almayı denediğinde devrilen saksıların altındaki sehpa da etrafa çarparak uçup hızla adamın burnuna kaçtı, tıpkı saksılar gibi.. komodin, cranberries posteri, sürahi gibi…
Asma köprünün sonuna vardığında küçük kızının “baba artık uyan” sesini duydu. Biranda kendine geldi, hafifçe gözlerini araladı. Adamın küçük bir kızı falan yoktu, inanmadı o yüzden uyandığına, bunlar kandırmacaydı. Önceki gece, tüm her yer sessizleştiğinde yan odadaki hastayla buluşup mum ışığında serum tokuşturdukları da kandırmacaydı, enjektörlerin içine nevresim parçacıklarını tıkıp sigara niyetine tüttürmeleri de…
Henüz dizimde çamurlar hem üzgünüm biraz
Üzgünüm dedim bu benim tesellim
Olsun diyorum boğulmadım henüz
Ben işte böyleyim defansları severim
O vakitte ben yoktum bilmiyorum nerdeydim
Üstümüz başımız da bizim değildi modayla gökten indi
Amentünün bile şarkısı vardı
Sormayın zembil henüz moda değildi
Gamzem çalındı yanağımdan gülmeye utandım
Hasretle aradım yabancı gibi kendimi
Harflerim köpekleşmenin kurbanı oldu
Bir gamze bile üretemedi koca sanayi devrimi
Oyun kuramadım sözcüklerim kayıptı
Sarhoş fikirler yuttum hepsi piç düzenbaz
Güneş ardımızda kalmıştı yönümüz ufkumuz batı
Bilemedik saksıda define aranmaz
Büyümek istedim büyüsün diye yumruğum
Aradan uzun yıllar geçti şerit şerit yollar
Kemara yükselirken Beyrut ağlıyordu
Fonda eski günlerden kalma içli bir şarkı var
Kale arkası bir seyirdeyim her şey yarım yamalak…
böyle olmayacak
ağır geliyor ağırdan alıp meseleler
bu ev senin bu ev senin bu ev…
dolmuş bir kalp ne eder?
nokta nokta nokta’lardan olma
zikir kovasının açtığı kadar bir yer
oturup huzur bulmalık
kendim için ayırdığım bir mesken
kendi içime kaçtığım
sokaklarda
mutlu olmak neyse de
huzur…
unutulan bir olasılık.
dünyalık ne varsa yunmadan gelmiş yanıma
içime kara bulutlar çökelir
o benim huzurum bayramlık ayakkabım
tertemiz gelir
ya giderse?
evini bulamamak diyorum ben buna
başka ne denir.
(ne ölünür ne ağlanır, ortada kalınır)
zuhuratlarım yok oysa
tesellim ele avuca gelmez sızılarım
-ve sen şiirlerimi sensiz bırakma-
bu ev senin bu ev senin bu ev…
henüz yaşken kırıldım.
vur patlasın
dudaklarım
çal oynasın
aklım yerinden.
buralar bizim değil
söz lazım değil bu aralar
tut elimden.
dünya denen gölgelikte
misket takası
ayaküstü biraz sevinç
ve biraz hüzün
ekmek arası…
(Bu şiir senin)
