Uzaklarda yükselip alçalan bir martı
Hava yağmurlu
Yavaştan çöken karaltı
Ötelerden yarı yaşanmış bir gün gelir…

Gri günün akşamında
Müstakil bir huzur
Martı kayboldu
Bacalar ve pencereler
Ot bulunur, taş bulunur…

Uyudun mu lan sen şimdi sağına dönüp
Gece üç buçuk uyudun tabi başka ne olacak
Besmele çektin belki yatmadan önce beni çektin belki yorganı
Kabirnur kıldın mı konuşmadan yatılır hani herkes bilmez onu
Sevgiliye lirik şiir yazılır hem lan denmez dimi kız
Kusura bakma gelince alnından öperim ödeşiriz.

Bu ne lan sen yoksun gökyüzü yok varsa yoksa hermetik kombi bide anten
Böyle olunca diyaframdan nefes almayı da unutuyorum şimdi plates desem ayıp
Gelinliğini ben çizicem İlknur dikecek böyle şeyler düğünlerde olur
Toki işi yaş ben bişi anlamadım ama annem kolay diyor
Diğer türlü kredi faiz veznedar karı ve makyaj ve ruj ve parfüm kokusu
Ben de anlamadım yeni başlıyorum kızım ilk defa evlenicem ne bilim.

Zenginliğin tek yolu mirasmış Mehmet Genç hoca dedi mübarek adam
Osmanlı’da toprak mülkiyeti verilmezmiş o yüzden neyse mesele karışık
Babama da Allah vermemiş ne diyelim hayırlısı
Eskiden hayırlıysa ver derdik şimdi hayırlısıyla
Biz de az üçkâğıtçı değiliz bunları bize kim öğretti.

Baktım işte biraz oturma grubu yatak odası sürgülü mürgülü aynalı
Taksitle veriyorlarmış korkmaya gerek yokmuş kredi kartımız ne ayıpmış
Götü başı oynayan bir kız anlattı hangi bankaya ne kadar taksit
Anam çarşafıyla gezdi lüks mağazaları cikleyen kızı hiç dinlemedi
Bunların hepsini alınca mesele halloluyor böylece mutlu olucaz dimi?

Ateş vahametin durduğu yerde uyur
Bir uyurgezer öpücüğüdür edna
Ölüler biraz daha ölü, hastalar biraz daha
Hastadır bu soluklandığımız gölgelik
Ve hastadır üstünde duran…

Ahenksiz gri güneşsiz bir vakit, adı yaşamak
Mazlum suratları, savaşlarda çocuk fabrikada anne
Yapışan suratımıza bakarken öptüğümüz
Bir bebeğin serçe elleri, hayaller
İşte bu hayat da böyle…

Biz aklımızı yırtarak
Uyumsuz ilan edildik fosforlu renklere
Yerimizi belli ettik, yurdumuzu
Bir deli kadın kahkahasıydık fundalıkta
Yapabiliriz bunu, evet ölebiliriz
Sağ salim ölebiliriz yan yana…

Peki, görüşürüz
6’da Üsküdar’da…

Taha Süren’e sevgilerle…

Abdullah Kibritçi

Bu hikâye ölümle başlar, garip
Sizce de fazla karışık değil mi?
Mesela huzur, ne bulanık
Banknot, gardiyan, küllük, vanilya, kefen
Her şey karmakarışık…

Üzgünüm dedim bu benim tesellim

Olsun diyorum boğulmadım henüz

Ben işte böyleyim defansları severim

O vakitte ben yoktum bilmiyorum nerdeydim

Üstümüz başımız da bizim değildi modayla gökten indi

Amentünün bile şarkısı vardı

Sormayın zembil henüz moda değildi

Gamzem çalındı yanağımdan gülmeye utandım

Hasretle aradım yabancı gibi kendimi

Harflerim köpekleşmenin kurbanı oldu

Bir gamze bile üretemedi koca sanayi devrimi

Oyun kuramadım sözcüklerim kayıptı

Sarhoş fikirler yuttum hepsi piç düzenbaz

Güneş ardımızda kalmıştı yönümüz ufkumuz batı

Bilemedik saksıda define aranmaz

Büyümek istedim büyüsün diye yumruğum

Aradan uzun yıllar geçti şerit şerit yollar

Kemara yükselirken Beyrut ağlıyordu

Fonda eski günlerden kalma içli bir şarkı var

Kale arkası bir seyirdeyim her şey yarım yamalak…

ağır geliyor ağırdan alıp meseleler

bu ev senin bu ev senin bu ev…

dolmuş bir kalp ne eder?

nokta nokta nokta’lardan olma

zikir kovasının açtığı kadar bir yer

oturup huzur bulmalık

kendim için ayırdığım bir mesken

kendi içime kaçtığım

sokaklarda

mutlu olmak neyse de

huzur…

unutulan bir olasılık.

dünyalık ne varsa yunmadan gelmiş yanıma

içime kara bulutlar çökelir

o benim huzurum bayramlık ayakkabım

tertemiz gelir

ya giderse?

evini bulamamak diyorum ben buna

başka ne denir.

(ne ölünür ne ağlanır, ortada kalınır)

zuhuratlarım yok oysa

tesellim ele avuca gelmez sızılarım

-ve sen şiirlerimi sensiz bırakma-

bu ev senin bu ev senin bu ev…

henüz yaşken kırıldım.

buralar bizim değil
söz lazım değil bu aralar
tut elimden.

dünya denen gölgelikte
misket takası
ayaküstü biraz sevinç
ve biraz hüzün
ekmek arası…

(Bu şiir senin)

avuçlarım acıyor sevgilim
dünya kayıyor ellerimden
bu damarlarımda akan
bu yaşlansa da taptaze duran
hayat akıyor
ve hüzün ne de yakışıyor
kıymetini bilene.

akşamlarımız vardı
muhabbet dolu şen şakrak
şu akvaryum şu şişko balık
şu resim de çok komik
bak bu en sevdiğim kazağım
bunlar da okuldan arkadaşlar
şimdi her şeye ne kadar uzağım.

sabahlarımız vardı
kuş sesleri, ah o menekşeler
severdim gün doğarken gezmeyi
ve taze ekmek kokusu
yaşadım işte bir ninni gibi

II

ben hayatı ninemin ellerinde gördüm
bayat ekmek gibi ufalanan
tadı yoktu hiç bir şeyin
bir teheccüd vakti kadar
alnı öpülesiydi secdenin
bir öğle vakti uykuya dalmak
anladın değil mi sevdiğim.

bahadır balkondan bakıyor
o hasta adam sigara içiyor
şu kadın çok titiz
yağmura bile yüz vermiyor
gülesi geliyor insanın
gülesi geliyor bebek görünce
zaten bebekler de gülüyor
dünyalık ne varsa işte
her şeye…

pamuk şeker yemeliyiz
elma şekeri de
vapura da binmeliyiz
son kere
son kere İstanbul sefası
bu Allahın belası sigaradan son fırt
bu hayatta son nefes
son bir işrak
gitmeliyiz
hayatı tadında bırakarak…

Kıvırdım kenarlarını bazı sayfaların
Ninemden öğrenmiştim bunu ben
O da yapardı
Kalkınca seccadeden.

Seccade kokusu, tespih sesi
Gibi iyi geldi nefesin
Demiştin değil mi:
“gelmeyin, burası derin”

İbrahimTenekeci’ye…