Mekan bir metro. İçerisi oldukça kalabalık. Bir İbrahim Tatlıses şarkısı çalıyor. İlk önce sesin kaynağını bulamıyor ve sonra herkes gibi gülümseyerek fark ediyorum. Yirmi beş yaşlarında bir bayan, çantasına asılı bir walkman, kulaklıklar kulağında ve sesin hoparlörlerden (walkman üzerinde bulunan) dışarı çıktığının, tüm vagona yayın yaptığının farkında değil. Üstelik şarkıyı radyodan dinlemesi sebebi ile ara sıra frekanslar karışıyor, şarkı hışırtılı bir şekilde çalmaya devam ediyor, bazen de sadece hışırtı duyuluyor. Ama bayan sanki kulaklıklardan farklı şeyler dinliyormuşçasına mutlu ve kendinden emin. Nasıl olsa kimse duymuyor havalarında. Sesin gidip gelmesi ve şarkıyı çekilmez hale getiren hışırtılar bayanın çehresinde bir değişikliğe sebep olmuyor. Tüm vagonda neredeyse çıt yok. Bir çoğunun suratına hafif bir gülümseme hakim. Neyse ki birkaç durak sonra iniyor. Bayan inene kadar gülmemek için büyük çaba sarf eden birkaç kız doyasıya gülüyorlar ve gerçekleşen olay hakkında ufak bir muhabbet başlıyor.

Esma üç-dört yaşlarında. Elinde oyuncak bir bebek var. Sıkıntılı hali tavırlarından belli. Ne oldu diyorum Esma, bir sorun mu var? Oyuncak bebeğinin karnını gösteriyor. Yarım yamalak ifadelerle, konuşup ağlayan bebeğinin pilinin bittiğini anlatmaya çalışıyor. Peki diyorum Esma hanım, senin pillerin nerede? Karnını gösteriyor.

Pilin bitmesin Esma…

“Rabbim sen olmasan Kimin aklına gelirim ben”

İbrahim Tenekeci – Uçuş Denemeleri

Her hafta gezmelerimin son noktası Fatih oluyor. Birçok yeri gezip en son Fatih’e uğruyor, oradan evime doğru yol alıyorum. Her hafta, Fatih gezisini de tamamlayıp eve dönüş için Emniyet metrosuna iniyor, metro istasyonunun en arka taraflarındaki banklardan birine oturuyorum. Bank: şu kitap şeklindeki, üzerinde şiir yazan banklardan. Ve her hafta o kitap şeklindeki banktaki şu şiiri okuyorum:

…yazının devamını okumak için tıklayın.