Güzel bir gündü. Sabah saatlerinde evden çıktım. Binanın uzun merdivenlerinde biraz durup ayakkabılarımı bağlamak istemiştim. Merdivende 5-6 yaşlarında küçük bir çocuk oturmaktaydı. Ayakkabılarımı bağlamak için eğildiğimde omuzlarıma uzanan uzun saçlarım hafif öne döküldü ve çocuk kafasını kaldırıp bana baktı, göz göze geldik.

Çocuk çok şaşırmış bir vaziyette, heyecanla ve bir buluş yapmış gibi gözleri parıl parıl bir halde şöyle dedi: “aaaa! Kız adaaam!”

Dumur oldum. Renkler karıştı. Dünyam kaydı. Kendimi birkaç saniye toparlayamadım. :)